کاتالاکسی

یک نکته راجع به آزادی زندانیان فلسطینی بگم که این چند روزه وقت نکردم تو وبلاگ بنویسم. همکاری اسراییل با حماس برای آزادی این زندانیان خیلی جالبه.  محمود عباس با استراتژی هوشمندانه اش در عضویت فلسطین در سازمان ملل، هم اسراییل و هم حماس رو به حاشیه رانده بود.  این یعنی محبوبیت عباس در فلسطین و دنیای عرب و ضعف بیش از پیش نتانیاهو. این باعث شد دشمنان قدیمی، که در این قضیه هم منفعت بودند در یک بازی خوب استراتژی عباس رو تضعیف کنند. بعضی ها تحلیل می کنند که این آزادی زندانیان فلسطینی و زندانی اسراییلی بازی برد-برد برای حماس و نتانیاهو در جهت تضعیف محمود عباس است. بازی که تا اینجا خوب پیش رفته. باید دید هفته های آینده که تقاضای عباس بررسی می شه ملت چقدر دوباره هیجان زده می شن و قبول نشدن تقاضای فلسطین(که قطعیه) چه اثری بر این سه بازیگر می گذاره. این نشون میده حماس خیلی سیاسی تر از اونی عمل می کنه که مثلا توی ایران تصور می شه.

چند روز پیش یکی از متخصصانی که در دانشگاه روی لیبی کار می کند را در دیدم. گپی با هم زدیم و نکته ای را گفت که جالب بود. ازش پرسیدم چرا به لیبی حمله شد و به سوریه نه؟ مشخصه که سوریه به لحاظ جغرافیایی با لیبی متفاوته، صحراهای وسیع نداره، بسیار متراکمه و نیز به لحاظ سیاسی همسایه اسراییله و تونسته خوب موازنه سیاسی رو پیش ببره. ولی نکته ای که اشاره کرد جالب بود. گفت دلیل اصلی حمله سریع به لیبی ترس اتحادیه اروپا از مهاجرت گسترده  لیبیایی ها به اروپا بود که نه به لحاظ بین المللی و نه به لحاظ انسانی نمی تونستن جلوش رو بگیرن! در حالی که در مورد سوریه چنین چیزی نیست.

A win-win strategy for the Palestinians

مقاله ای از لوس انجلس تایمز که مدعی است طرح عباس در هر صورت به نفع فلسطین است و حرکت هوشمندانه ای در این مقطع است و می گوید اگر آمریکا می خواست تصمیمی برای صلح در خاورمیانه بگیرد، می بایست به جای دعواهای داخلی و فشار لابی اسراییلی، از این طرح حمایت می کرد. (از دید من، خب طبیعیه که البته اوباما این کار رو نمی کنه! رییس جمهوری که در ضعیف ترین دوران زمامداری اش است و سال آینده انتخابات دارد و احتمال انتخاب نشدنش بالاست، نه پول لابی یهودی و نه ایالت های یهودی نشین را به صلح خاورمیانه ترجیح نمی دهد!)

Land without peace: Why Abbas went to the U.N

مقاله ای از نگاه اسراییل به طرح عباس. که می گه فلسطینی ها صلح نمی خواهند، یعنی هیچ چیز قطعی را نمی خواهند. آنها می خواهند این جنگ ادامه داشته باشد. و ظاهرا یکسری شواهد هم می آورد. همه شواهد غلط نیستند و اندکی حقیقت در آنها هست همچنین در ایده اصلی مقاله. ولی مشکل مقاله این است که شرایط پذیرفته نشدن هر یک از مذاکرات صلح را منصفانه بررسی نکرده است و همه را به طرف فلسطینی مرتبط کرده است. در حالی که این به لحاظ تاریخی دقیق نیست. (مثلا طرح صلح تبا، توسط طرف فلسطینی رد نشد. بلکه ایهود باراک از اکثریت افتاد و شارون نخست وزیر شد و اسراییل رو از مذاکرات بیرون کشید.)

Is Pakistan Too Big to Fail

مقاله جالبی در وال استریت ژورنال در ارتباط با ارتباط پاکستان با تغذیه حرکت های تروریستی در افغانستان. مقاله استدلال می کنه که دوران قبلی تمام شده و پاکستان دیگه اونقدر مهم نیست که بتونه سو استفاده کنه. به عبارت دیگه دو ابزار اصلی پاکستان یعنی بمب هسته ای و نیز راه ارتباطی ناتو با افغانستان بودن رو تحلیل کرده و گفته دومی که الان داره به شدت تضعیف می شه و نیز ابزارهای آمریکا برای تحت فشار اقتصادی گذاشتن پاکستان بسیار زیادن و پاکستان خیلی هم نمی تونه روی چین حساب کنه. خلاصه عملا نشون داده که پاکستان راه منطقی جز تغییر رویه فعلی اش نداره. به شرط اینکه آمریکا خیلی قوی جلوش بایسته و نشون بده که مصممه.

در این لینک می توانید جاده انقلاب های عربی رو ببینید. همه اتفاقات انقلاب های عربی رو می تونید اینجا دنبال کنید. خیلی کار زیبا و جالبی است.

من خودم توی فکر یک چنین چیزی بودم بصورت بصری برای هر کشور خاورمیانه و سیر تحولاتشون در چند دهه اخیر. این کشورها بیشترین مقدار تغییرات و تحولات سیاسی رو در جهان داشتند و از این جهت وجودچنین دیتابیسی خیلی کمک می کنه. این حالا کار کوچکی است برای انقلاب های عربی.

Behind Qatar’s Intervention In Libya

مطلبی درباره قطر و نقشش در منطقه. در این مقاله چرایی شرکت قطر در حمله علیه قذافی به شناخت صحیح قطر از تحولات داخلی و منطقه ای اش و شناخت خواست های نسل جدید عرب نسبت داده می شود. همچنین دلایل جالب و قوی برای عدم امکان حمله بین المللی به سوریه آورده می شود.

Will India overtake China in the next decade

سوالی که جوابش از نظر خود من و چیزهایی که قبلا خوانده بودم، کاملا مثبت بود. ولی نویسنده نشان می دهد که هرچند که هند پیشرفت خوبی خواهد داشت ولی در بهترین حالت سیاستگذاری هم باز صرفا فاصله اش را با چین کم می کند و چین همچنان قدرتمند خواهد ماند. (البته باید دید آیا در 20 سال آینده هم اینطور خواهد بود یا نه؟! این سوالی است که به نظرم جوابش ساده تر از سوال نخست است.)

The real threat in Egypt: Delayed democracy

مقاله ای که وضعیت مصر رو در شرایط کنونی توضیح می ده و معتقده که این فرآیند انتقال خیلی مهمه. همینطور هم هست. این فرآیند انتقال می تونه به عنوان یک الگو در کل جهان پس از این عمل کنه یا برعکس! باید دید کار به کجا می رسه. بهرحال نویسنده معتقده که اخوان المسلمین حداکثر 40 درصد آرا رو دارند و این 40 درصد هم یکدست نیستند و با هم کلی اختلاف نظر دارند. این رو آصف بیات که چند روز پیش در دانشکده سخنرانی داشت هم می گفت. اون معقتد بود که بسیاری از اعضای اخوان المسلمین به قول خودش «پست اسلامیست» هستند. لقبی که او به امثلا موسوی و کروبی هم می داد. به این معنا که تندروهای زمان خود بودند که الان کلا تغییر کردند.

Why Israel Should Vote for Palestinian Independence

مقاله ای از یکی از وزرای سابق کابینه اسراییل. درباره این که اسراییل باید رای بده به عضویت فلسطین در سازمان ملل. به سه دلیل مشخص: اول وضعیت منطقه، دوم وضعیت جهانی نامطلوب اسراییل و سوم امکان مذاکره موثر با طرف مشخص فلسطینی و امتیاز گرفتن از او. نویسنده معقتده که در شرایط فعلی، برنامه های استراتژیک بلندمدت اسراییل باید کلا تغییر کنند.

این رو هم همین جا بگم که با وجود مخالفت ایران و حماس و بعضی دیگر گروه ها با طرح ابومازن. این طرح در هر صورت برای ابومازن برد محسوب می شه. تا همین الان محبوبیت ابومازن به شدت میان اعراب افزایش پیدا کرده که اگر این طرح فقط همین رو برای فلسطینی ها به ارمغان بیاره، کم دستاوردی نیست.

داستان اختلاس 3000 ميليارد توماني به زبان ساده

نوشته ساده و در عین حال عالی نیما نامداری درباره اختلاس مشهور