کاتالاکسی

سرمایه گذاری مستقیم خارجی به عنوان یکی از مولفه هایی که حداقل و در بدبینانه ترین حالت، همبستگی(نگفتم رابطه علیت چون گفتم در بدبینانه ترین حالت) بالایی با رشد اقتصادی دارد شناخته می شود. در غالب مطالعات، البته سرمایه گذاری خارجی توضیح دهنده خوبی برای بخشی از رشد اقتصادی است و در تئوری هم از علل رشد اقتصادی دانسته می شود.(هرچند مطالعاتی هم وجود دارند که برخلاف این می گویند ولی جو غالب از آن آنسوست) بهرحال چه ارتباط این دو علی باشد و چه همبستگی داشته باشند(یعنی چه سرمایه گذاری خارجی موجب رشد اقتصادی شود، و چه رشد اقتصادی خوب و ورود سرمایه گذاری خارجی صرفا با یکدیگر یک هم زمانی داشته باشند) سرمایه گذاری خارجی متغیر مهمی برای هر کشور چه به لحاظ قدرت سیاسی و چه به لحاظ قدرت اقتصادی محسوب می شود.

برای مثال به جریان سرمایه گذاری خارجی در سه کشور ایران، امارات و ترکیه نگاه کنید.(آمارها از آنکتاد است) تا قبل از 1988 این سه کشور در میزان ورود سرمایه خارجی (متغیر جریان) تفاوت چندانی با هم ندارند. اما ترکیه از حدود سال 1988 خود را از ایران و امارات جدا می کند و جهش خود را می آغازد تا این که امارات هم از سال 2001 با یک جهش بسیار خوب خود را بالا می کشد. اما ایران همان می ماند که بوده است. جالب است دانستن اینکه میزان کل سرمایه گذاری خارجی(متغیر ذخیره) در پایان سال 2006 در ترکیه برابر 80 میلیارد دلار، در امارات بالغ بر حدود 39 میلیارد دلار و در ایران در حدود 5 میلیارد دلار بوده است. مهم این است که این سرمایه های خارجی، بسیار با کیفیت تر از سرمایه های داخلی هستند، به این معنا که اولا این گونه سرمایه ها غالبا انتقال دهنده مهارت و تکنولوژی هستند. همچنین به لحاظ اقتصاد سیاسی، دولت را مجبور می کنند تا اصلاحات را عمق بیشتری ببخشد و ثبات سیاسی و اقتصادی را موجب شود. چرا که دولت ها می دانند که این سرمایه ها بسیار حساس هستند. از سوی دیگر این سرمایه ها توانایی جذب بالا و توانایی رقابت جهانی را دارند.

همچنین این سرمایه ها به هیچ وجه با سرمایه های نفتی!! قابل مقایسه نیستند. یکوقت این اشتباه معمول را که خب خودمان که سرمایه نفتی داریم، و این که ما مشکل سرمایه نداریم و از این چرندیات را باور نکنید! سرمایه های نفتی بدبختی می آورد(به علت دولتی بودن و همچنین مناسبات خاصی که به ارمغان می آورد) اما سرمایه های خارجی احتمال موفق عمل کردنشان خیلی بالاست و اگر موفق عمل کند، بسیار برای کشور مفید خواهد بود.(مثال بارز استفاده نکردن از سرمایه های نفتی نروژ است، که حجم عظیمی از سرمایه های نفتی دارد که آنها را در کشورهای دیگر و بازارهای مالی دنیا سرمایه گذاری می کند و حجم عظیمی از سرمایه های خارجی را در کشور دارد. در یک نوشته مستقل به نروژ خواهم پرداخت)

همچنین این نکته را هم بگویم که سرمایه خارجی و داخلی فرقی با هم ندارند. این مزخرفات چپ را که می گویند سرمایه خارجی خون ملت ها را می مکد و شرکت های چند ملیتی فلان و بهمان می کنند از آن تناقض های عجیب است. این ها با سرمایه مشکل دارند و نه با سرمایه خارجی. ارنه کسی نیست به این ها بگوید که سرمایه خارجی چه فرق ماهوی با سرمایه داخلی دارد. خاصیت سرمایه چه خارجی و چه داخلی این است که با خراب شدن وضعیت و با عدم سوددهی کافی فرار می کند. اگر عرضه(به ضم ع) دارید، سرمایه ها را در کشورتان نگاه دارید تا هم بیکاری اتان از بین برود و هم رشدتان افزایش پیدا کند. (آقای وزیر با درست شدن فرهنگ کار(یعنی چی؟!) و افزایش نقدینگی بی حساب و کتاب بیکاری درست نمی شود!)

روز سه شنبه این هفته ساعت شش الی هفت در حالی که سوار ماشین بودم رادیو روشن بود و چیزهای عجیب و غریبی از ان شنیده میشد، چیزهایی که هنگامی که عبدی و قاضیان چند سال پیش مطرح کردند کلی دردسر درست شد و خودشان زندان رفتند و زندگی هایشان اگر نگوییم نابود شد، به کلی دچار تحول (!؟) شد. حال شرح ماجرا:

در حالی که در استودیو دکتر اطاعت و دو دکتر دیگر حضور داشتند، به مجری گری شهیدی فر، با هوشنگ امیر احمدی!! ارتباط تلفنی برقرار شد و نزدیک به نیم ساعت با او صحبت کردند. پس از ان هم یک اتفاق عجیب دیگر افتاد: زیدآبادی کارشناس بعدی بود که با او ارتباط برقرار شد! همه جمع هم بدون یک نفر مخالف(حتی مجری) به دفاع از رابطه با آمریکا پرداختند. حتی هوشنگ امیر احمدی گفت که :” دولت ایران باید کوتاه بیاید و به منافع ملی اش فکر کند.”، “مردم ایران خواهان ارتباط با آمریکا هستند، باید دولت به خواسته مردم احترام بگذارد” و اینها همه با حمایت قاطع باقی مهمان ها و حتی خود مجری همراه می شد. خلاصه ماجرایی بود. و به نظر می رسد که خبرهایی است. چون صدا و سیما مشروعیت و قدرت درست کردن چنین برنامه هایی را ندارد مگر آن که دستور از بالا باشد. به نظر می رسد باید منتظر روزهای بهتری در روابط ایران و آمریکا بود.

داشتم به ترس های خاتمی فکر می کردم که از ترس کفن پوشان به دستشویی پناه می برد و با کلینتون دست نمی داد.