کاتالاکسی

در مورد این حادثه دانشگاه زنجان (جریانات را می توانید از اینجا بخوانید، از اینجا هم می توانید فیلم را ببینید.) که به جاهای باریک کشیده است.(مثلا بستن بزرگراه) ظاهرا زیاد گفته اند و می گویند. فارغ از اینکه کار معاونت دانشگاه درست بوده یا نبوده(که البته باید مشخص باشد که درست یعنی چی، چون اگر عملگرایانه به قضیه نگاه کنید، کسی که اینقدر قدرت دارد، و ادامه تحصیل دانشجو در دستان اوست و غیره و غیره و به علت دولتی بودن دانشگاه به خاطر ویژگی هایش که نه، بلکه به خاطر تملق گفتن هایش به این پست رسیده است، طبیعی است که چنین اعمالی از او سر زند. بسیار طبیعی است. اگر غیر از این بکند، شاید باید گفت که احمق بوده است. اگر «درست» منظور اخلاقی باشد، بله این عمل اخلاقی نیست، چرا که رضایت دختر دانشجو در میان نبوده است. که البته باید در این مبحث بسیار سخن گفت و مجال آن نیست.)

همانطور که گفتم، فارغ از این بحث ها، به نظر من دانشجویان با علنی کردن این قضیه یک خطای استراتژیک انجام داده اند. چرا؟

چون:

1)حداکثر خواسته دانشجویان، عوض شدن معاون و رییس دانشگاه است.

2) خب اینها عوض هم بشوند(که احتمالا می شوند) چه می شود؟ با توجه به امنیتی شدن اوضاع، کسانی می آیند که از اینها هم امنیتی تر هستند. نه اینکه کسانی که واقعا باید در این جایگاه قرار بگیرند(واقعا هم مشخص است که اشاره به سوابق علمی و آکادمیک و مدیریتی دارد)

3)اما یک هزینه گزاف در این میان وجود دارد. کسانی که فیلم گرفته اند(و عکسشان هم در فیلم هست) و همچنین آن دختر، به شدت قربانی می شوند، و شاید نه به این زودی ها، ولی به موقع حسابشان رسیده خواهد شد.

4)دانشجویان از این پس باید خیال فیلم گرفتن را هم از سر بیرون کنند، چرا که معاون و رییس بعدی، دیگر به این راحتی دختران را به اتاق خود در دانشگاه نمی برند، بلکه تمهیدات ویژه ای برای این امر فراهم می بیننند! پس مشکل حل نشده، بلکه پیچیده تر شده است.

اما راه حل بهینه برای دانشجویان چه بود؟ چه باید می کردند؟

من اگر جای آن ها بودم، فیلم را می گرفتم و همان موقع این آقای محترم(معاون متجاوز را که البته بنده خدا بسیار کمتر از آنچه هر روز بر ما روا می دارند، می خواسته است!) را به کناری می کشیدم، و فیلم را کامل برایش نشان می دادم و می گفتم که خلاصه وضعیتت خیلی خراب است. حواست جمع باشد، این فیلم مخفی می ماند تا هنگامی که دست از پا خطا نکنی. آنوقت اگر پای دانشجویان به کمیته انضباطی می افتاد، می شد براحتی آن دانشجو را با این ابزار فشار بیرون آورد، اگر انجمن تعلیق شده بود، می شد تا حدی فشار آورد که باید باز شود، و می شد وضعیت این دختر دانشجو را که کارش زیر دست این بنده خدا بود را هم درست کرد. هر وقت هم که دیگر این بنده خدا می سوخت یا دیگر به حرف گوش نمی کرد، می شد سر این جریان جنجال به پا کرد.

من هرچند می فهمم که این اعتراض دانشجویان با توجه به وضعیت وخیم کشور و سیاهی که کل کشور را فرا گرفته است، واکنشی طبیعی برای رهایی موقت از این شرایط پایدار بی ثباتی و ناامنی است، ولی جز این لذت موقت، پیامد مثبت دیگری برای دانشجویان نخواهد داشت. و البته منکر فشاری که این داستان می تواند بر آموزش عالی و دولت وارد بیاورد نیستم، بحث بر سر این است که بزرگترین متضرران بچه های دانشگاه هستند، که دارند برای این کار هزینه می دهند و دست آخر دستشان به هیچ جا نمی رسد.

یادمان باشد، ما، آن ها، آن دختر، آن پسرها، همه و همه هر روز در معرض تجاوز روزمره هستیم، تجاوزی که تمام حریم های خصوصی ما را از آن خود کرده و تمامی ساحت های زندگی ما را پایمال کرده است. و اجازه نفس کشیدن نمی دهد. مگر نه این است که هر روز و هر لحظه و مدام به همه چیز و اول از همه به فردیت همه ما به نام ها و اسم های گوناگون تجاوز می شود. از سوی دیگر مگر ما، همه ما ایرانی ها با این شخصیت مبتذل، هر روز به دیگری و دیگری ها، به حق و حقوق دیگری، به شخصیت و فردیت دیگری به همه چیز دیگری، مگر هر روز و هر روز تجاوز نمی کنیم؟؟ بس است، این قبای پاکی و آزادگی را از تن درآوریم. ما متجاوزان فاحشه را چه به حساسیت نشان دادن اخلاقی! به عمل این بنده خدا. حداکثر کاری که می توانستیم بکنیم، استفاده ابزاری از این فیلم در جهت تحت فشار قرار دادن دانشگاه بود، که این را هم نکردیم و باختیم.

نکات آخر:

1) چیزی که برایم عجیب است، ساماندهی خوب دانشجویان در این قضیه است. خیلی خبرپراکنی قوی داشته اند. بطور مثال وبلاگشان را ببینید. (حتی روی عکس هایشان هم آدرسشان را حک کرده اند. در چنین وقت هایی این کارها خیلی عجیب است. ولی در بزرگ کردن قضیه(اگر هدفشان، درست یا غلط، این بوده) خوب کار کرده اند.

2) این هم لینک داغ بالاترینی ها در این قضیه(+)؛ کامنت ها را نگاه کنید؛ ملت سوژه گیر آورده اند! من با اینکه کلی کار داشتم، نشستم کامنت های یکی از مطالب را خواندم، واقعا وقیحانه است؛ همه چیز البته!

پس نوشت: پيرو برخي كامنت ها، بايد عرض كنم كه فحواي اصلي اين پست،‌نه ارايه راهكاري براي دانشجويان، كه زير سوال بردن نقدهاي اخلاقي است كه بر كار اين معاون متجاوز اين روزها معمول شده است و هركس از هر زاويه اي اين متجاوز را نقد اخلاقي مي كند، در حالي كه ما همه امان هر روز در حال تجاوز كردن و مورد تجاوز قرار گرفتن هستيم، و كسي هم دم بر نمي آورد. بجاي نقد اخلاقي بايد از اين حادثه به عنوان يك ابزار پراتيك براي رسيدن به اهداف مشخصي استفاده كرد. (حال راه حلي كه من به نظرم بهينه بود، آن راه حل بود كه قابل اجرا يا غير قابل اجرا گفته ام).

1- همیشه ابراهیم گلستان را نه به خاطر کارهایش که هرکدام زمانه ای است، نه به دلیل تاریخش که خیلی ها را بر می انگیزاند، نه به علت هوشمندی اش که در ایران و در عرصه هنر گوهر کم یابی است، که به خاطر شخصیت منحصر به فردش، ستایش کرده ام.شخصیت گلستان، شخصیتی است که ایرانی کمتر دیده و اصلا بالکل از آن تنفر عجیبی دارد. شخصیتی بی پرده، رک گو و کم گو، شخصیتی بی قیدهای روزمره و در عین حال با قیدهایی مشخص، شخصیتی که از برملا کردن شخصیت مزخرف ایرانی هیچ ابایی ندارد و می گوید آنچه می بیند و عذابش می دهد. تعارف هم که ندارد هیچ. نه با خودی و نه با دیگرانی که نمی شناسد. در انتقاد هم، این مدل های انتقاد سازنده!! و این جور لوس بازی های مبتذل را به هیچ می انگارد و می گوید و فحش می دهد و نصحیت می کند و … با ایران و ایرانی، با زشتی و پلشتی و با هرآنچه ایرانی ها روزانه از کنار آن می گذرند، تعارف می کنند، به آن احترام می گذارند و …. هم نه تنها میانه ای ندارد، که اصلا تعارف هم ندارد و پنبه اشان را می زند. و شاید پنبه خود را نیز…
خلاصه کلام آن که شخصیت هایی مثل ابراهیم گلستان(نه بخاطر گلستان بودن که به خاطر کاراکترهای شخصیت خاصی که دارد) خیلی در ایران کم است. کسانی که تاریخ امان را، خودمان را، روزمرگی هایمان را، شخصیت امان را نقد کنند، به زیر سوال ببرند، خرد کنند و نابود کنند، شاید که برساختی از پی بیاید. ما به چنین شخصیت هایی که البته هر روز هم در ایران کمتر می شوند، به شدت احتیاج داریم.این ها همه در پی خواندن نامه تازه منتشر شده گلستان به نادر ابراهیمی در این شماره شهروند امروز آمد. (متن نامه)این هم کلماتی از نامه که بیشتر از آن ها لذت بردم:

«هجوم‌هاي ايلي و»قومي» هيچ‌اند درقياس با تهاجم هرروزي مداوم همگاني، ازخوني كه هردقيقه قطره قطره ازتن هركس مكيده مي‌شود، زهري كه هردقيقه قطره‌قطره مي‌دهند به خون وبه فكريكديگر، از خانه‌ات بگيرتاخودت، هر روز.«

2- مقاله خوب پیمان در روزنامه سرمایه درباره معرفی نظرات هرمان هوپه در نقد نظریه کالاهای عمومی را هم بخوانید.(+)

این سایت به شما امکان می دهد تا قیمت دلاری وبلاگ خود(البته بهتر است گفته شود ارزش دلاری وبلاگ خود) را بشناسید. (منبعی که آن را معرفی کرده بود الان در خاطرم نیست)

قیمت وبلاگ مرا این سایت معادل تقریبی 32 هزار دلار تخمین می زند. که حتما اگر مشتری داشت در دم می فروختم و می رفتم زمین می خریدم!

ما(من و فیاض) فکر می کنیم که طرز کار این وبلاگ به این صورت است که با توجه به معلوم بودن قیمت سایت هایی مثل یاهو و گوگل، این سایت مثلا تعداد جستجوی یافت شده از سایت گوگل و یاهو را با سایت ها و وبلاگ های ما مقایسه کرده، تناسب می بندد و پیش بینی خود از قیمت احتمالی سایت و وبلاگ ما را ارایه می دهد.

اما چند مشکل وجود دارد:

اول اینکه اصولا قیمت در فرآیند مبادله است که شکل می گیرد و مفهوم دارد. قیمت یا ارزش ذاتی(که مثلا این وبلاگ فلان مقدار می ارزد)، صرفا مفهومی است برای سرگرمی و نه بیشتر!

دوم اینکه؛ هیچکس پیدا نمی شود که وبلاگ یا سایت شما را با این قیمت بخرد. شما در فرآیند مبادله و چانه زنی هایتان به قیمت تعادلی دست می یابید که احتمالا خیلی پایین تر از قیمت ارایه شده توسط این سایت است.(چرا که دست خریدار بازتر است و در چانه زنی او جایگاه برتری از شما دارد، چرا که می تواند به جای سایت یا وبلاگ شما این همه وبلاگ یا سایت دیگر را خریداری کند و …)

سوم اینکه اگر قرار بود چنین مکانیسمی کار کند، همه کسانی که اندکی مشهورند یا قلم خوبی دارند، به جای کار کردن در دانشگاه یا روزنامه، می رفتند یک وبلاگ درست می کردند و پس از چند ماه آن را می فروختند! (کاسبی خیلی جالبی می شد. اینطور بود که دیگر قشر فرهیخته(مثلا) نیازی به اربابان سرمایه داری(!!) و تحمل آنان نداشت!)

چهارم اینکه خلاصه ما فروشنده ایم… این وبلاگ دست یک دانشجویی بوده است که چند جا کار می کرده ولی وبلاگ را در خانه پارک می کرده و بهتر از یک خانم دکتری که فقط به مطب می رود آن را نگهداری کرده است. نه روغن سوزی، نه بنزین خوری، نه مشکل موتور، نه تصادف، … هیچ مشکلی نداره، آکِ آکه!

پس نوشت: دل زده هم لطف کرده و سایتی که یک پزشک در این خصوص معرفی کرده را یادآوری کرده است.