پیرو پست “تحریم انتخابات؟!” که در آن ادله تحریم کنندگان را نقد کرده بودم، دوستان بسیاری به نقد از من در برخوردهای شفاهی و در محیط کاری پرداخته اند و معتقدند که تحریم تنها راه است، انتخاباتی در کار نیست و خیلی بی شرافت شده ایم و از این دست اظهارات.
می خواستم بگویم که در عرصه سیاستمداری، جایی برای بازی های روشنفکرانه نیست، باید حتی(بقول آنها) بین بد و بدتر انتخاب کرد. در این عرصه جایی برای حقیقت نیست. باید فعالیت های معطوف به حقیقت و حقیقت جویی را در جایی فراتر از عرصه سیاست جستجو کرد.
می خواستم خیلی چیزهای دیگری هم بگویم که دیدم محمد قوچانی در سرمقاله این هفته شهروند امروز، جمله زیبایی را برساخته است:”مرز سیاستمداری و روشنفکری جداست، سیاست عرصه داد و ستد است. با خلق و خوی روشنفکرانه نمی توان وارد عرصه سیاست شد اگر چه سیاستمداران متعهدند اسباب آزادی روشنفکران را فراهم کنند… نمی توان سیاست ورزی کرد اما سیاستمدار نبود!”
بنظر من آنانی که 8 سال دنبال اصلاحات سیاسی بودند، ریاست جمهوری و مجلس را تماما ضایع کردند. حالا هم غالبا دم از تحریم انتخابات به عنوان رویکردی سیاسی می زنند. به این دوستان بگویم که باید جای دیگری دنبال اصلاحات بود، باید در عرصه اقتصاد، اصلاحات را دنبال کرد. به جای خرج خود و توان خود در عرصه سیاسی کمی بیاندیشید و استراتژی بهینه و بلندمدت اصلاح طلبی را بیابید. عرصه سیاست را به سیاستمدارترین ها بسپارید و در عرصه جامعه مدنی خصوصا عرصه اقتصادی فعال شوید. پس در انتخابات مجلس فقط باید دنبال آن بود کسانی به مجلس بروند که خیلی مضر نباشند، تقابل آشکار با مردم نداشته اند، در عرصه عمومی خشونت نورزیده باشند و …
توان هایتان را برای انتخابات ریاست جمهوری که مهمترین و موثرترین است نگاه دارید و با یک برنامه مشخص و سناریوهای جایگزین در آن انتخابات شرکت کنید. و آنوقت اصلاحات اساسی اقتصادی را شروع کنید. آری انتخابات مجلس اصلا آنقدرها اهمیت ندارد که تحریم شود.
