کاتالاکسی

چند شب پیش همانند چند ماه پیش، دوباره بازیگران مطرحی همچون مهتاب کرامتی، گلزار، داریوش ارجمند و سایرین بسیاری، در تلویزیون داشتند التماس می کردند که Cd  قاچاق نخرید. خانم کرامتی می گفت:”تو رو خدا! تو رو هرکسی که دوست دارید، شما رو به اعتقاداتتون قسم می دم، نخرید این سی دی ها رو!”(نقل به مضمون)
خلاصه اینکه همه با لحنی التماس گونه و اخلاقی کردن ماجرا و استفاده از توانایی های بازیگری خود اقدام به تحت تاثیر قرار دادن مخاطب می کردند. ولی همانطور که مشخص است و تجربه هم ثابت کرده است، به هیچ وجه امکان برطرف شدن مصرف این سی دی های قاچاق وجود ندارد. چرا که اولا برای مصرف کنندگان بسیار می صرفد که چنین رفتاری داشته باشند(هرچند اخلاقی نباشد)، ثانیا اخلاقیات در جامعه ما سالهاست که بسیار کمرنگ شده است و بنابراین نباید امیدی به آن داشت.(همین جا اشاره کنم که با دیدگاهی پراگماتیستی به موضوع می نگرم نه نگاه ایده آلیستی و آرمانگرایانه!)

چه باید کرد؟

به نظر من تنها کاری که حتما باید انجام شود، رفتن سینمای ایران بسوی آموزه های اقتصادی و استفاده از اسپانسرهای مالی خصوصی است. بنحوی که اسپانسر بخشی یا تمام هزینه های فیلم را تقبل کند، در عوض؛ اولا؛ محصولات اسپانسر در طی فیلم بصورتی نامحسوس و زیرکانه نمایش داده شوند و توسط بازیگران به کار گرفته شوند، ثانیا تبلیغ زیر نویش محصولات انجام شود.
این در سینمای ایران سابقه هم دارد، افراد باهوش و خلاق و کارآفرینی همچون مهران مدیری در فیلم های سینمایی و حتی سریال های تلویزیونی از این حربه استفاده کرده است.(هرچند بعضا زیاده روی هم در این مسیر کرده است) و اینان بسیار هم موفق بوده اند.
چرا مابقی سینماگران از همان ابتدا اقدام به یافتن اسپانسر نمی کنند؟!! (حداکثر اسپانسرها تابحال بیشتر نهادهای دولتی بوده اند! که خود فاجعه بزرگ و است باید فاتحه چنین سینمای وابسته به دولتی ر اخواند)
آیا اسپانسرهایی که حاضرند برای تبلیغات تلویزیونی خود ثانیه ای از 200 تا 700 هزار تومان بدهند، حاضر نیستند هزینه های نه چندان زیاد(با توجه به هزینه تبلیغات تلویزیونی) اینگونه تبلیغات را بدهند؟! اگر حاضر نیستند بنظرم ناشی از ناآگاهی است و عوامل فیلم ها می توانند به راحتی راضیشان کنند که چرا به شدت به نفع آنان است.
در صورت داشتن اسپانسر، اولا اگر فیلم به هر دلیل لو رفت، تهیه کننده و کارگردان متضرر نمی شوند، ثانیا سودآوری و پولسازی سینمای ایران افزایش می یابد.
ممکن است در این میان کسی بگوید که این سبب تجاری شدن و وابسته شدن و چه میدانم این جور شدن و آنجور شدن سینما می شود! در جواب باید گفت سینمای ایران هم اکنون هم تمام این ویژگی ها را با هم دارد.(بخشی اش بواسطه دولتی بودن و بخشی اش هم که طبیعی است مثل تجاری بودن) کسانی هم که دوست ندارند فیلم تجاری بسازند، و فیلم های هنری می سازند، خودشان لطف کرده و پول فیلم را تهیه کنند تا زیر دست یوغ سرمایه داران نروند!!
همه اینها که گفتم راه حل ساده سودآورتر کردن و منطقی تر کردن فرآیند فیلم سازی بصورت کلی است ولی در ایران با توجه به مشکلات فراوان ناشی از دزدی و … ضرورت این راهکار چند برابر است.
ولی هنوز یک مشکل باقی است و آن مشکل سینماهاست. که حتی با وجود این راهکار نیز متضرر می شوند. برای آنها باید چاره ای جداگانه اندیشید. فکر می کنم کمک دوستداران متول سینما به باقی ماندن سینماها بهترین راه حل است.

یکی از انگیزه های نوشتن این متن فروش فیلم سنتوری بصورت غیرقانونی بود. که طی آن راه حل های عجیب و غریبی داده می شد! از جمله پیشنهادات فراوان و کمک جویی از دولت و قوه قضاییه و …!! که البته عوامل سنتوری راه حل خوبی پیدا کرده اند(هرچند راه حل از آن کسان دیگری بوده است!) و شماره حسابی را اعلام کرده اند. دوستانی که سنتوری را دیده اند، مبلغ 1000-2000 تومان به ازای هر نفر به این حساب واریز کنند.(دستور اخلاقی!) با شما هم هستم؛ مژگان و همپالکی ها و …

شماره حساب : 0116407795 (بانك تجارت شعبه چهارراه پارك كد032 ) به نام فرازمند و  مهرجویی