کاتالاکسی

همین الان بعد از حدود 2 ساعت، کتاب دلبرکان غمگین من (البته نه نسخه متنشر شده در ایران را} تمام کردم. این کتاب از آنجهت برایم جذاب بود که به پیری پرداخته بود. پیری مسئله غامضی است که به نظرم برعکس آنچه مارکز می گوید، از مرگ هم حتمی تر و وحشی تر است. پیری همیشه برای من همچنان راهروی تاریک ترسناکی بوده است که زمینش آنقدر لیز است که پاهایت از راه رفتن روی آن درد می گیرد. به هرحال پیری، حادثه محتومی است که وحشتناک ترین قسمت زندگی است. شک نکنید که زندگی با پیری پایان می پذیرد و نه با مرگ!

توصیه می کنم در این ارتباط کتاب تنهایی دم مرگ نوربرت الیاس را هم بخوانید.

می خواهم شما هم در خواندن این کتاب شریک شوید، بنابراین چون کتاب ممنوع شده، می توانید این کتاب را از اینجا دانلود کنید.

کتاب اینگونه می آغازد:

“درسالگرد نود سالگی ام خواستم شب عشقی دیوانه وار را با نوجوانی باكره به خود هدیه دهم. به یاد رُزا كاباركاس افتادم؛ مالك یك خانه مخفی كه عادت داشت هر وقت خبر تازه ای به دستش می رسید آن را به مشتریان خوبش اطلاع دهد. هیچ وقت به او و به هیچکدام از پیشنهادهای وسوسه انگیزوبی شرمانه اش تن درنداده بودم، امااواصولی راكه من به آن ها اعتقاد داشتم قبول نداشت و با لبخندی موذیانه می گفت:اخلاقیات هم بستگی به زمانِ داره،خواهی دید.”

می دانم که این کار جالب نیست ولی دوست دارم دو پاراگراف از این کتاب را اینجا بگذارم:

«نسل جوانان آن دوره،حریص به زندگی كلاًآیندهرافراموش كردند تا اینكه واقعیت به آنها آموخت كه آینده آن گونه كه آرزو میكردند نشد وغم گذشته ها را خوردند.«

«متوجه شدم كه نظم من فضیلت نیست، عكس العملی است.در مقابل جهلم، كه سخاوتمند به نظر برسم تا فقرم را بپوشاند،محتاط به نظر برسم تا منحرف و سازشكار باشم تا تسلیم خشم. فرو خورده خود نگردم، سر وقت و دقیق باشم تا دانسته نشود كه چه قدر وقت دیگران برایم بی اهمیت است و بالاخره فهمیدم كه عشق حالتی روحی نیست بلكه بخت و اقبال است.«